De dauwdruppel en de zeven kleuren

De dauwdruppel en de zeven kleuren

 

Een wijze oude vrouw ging eens met haar leerlingen een ochtendwandeling maken in de duinen.
De dauw lag nog over de bomen en struiken en halmen heen.
Na een tijdje brak de zon door waardoor de dauwdruppels prachtig
begonnen te schitteren.
Bij een grote schitterende dauwdruppel stopte de vrouw.
Ze liet de leerlingen in een kring om de druppel heen staan, zodat ze het allemaal goed konden zien en de zon er op bleef schijnen.
Ze vroeg aan allen welke kleur de druppel had.

Rood, zei de eerste
Oranje, zei de tweede,
Geel, zei de derde
Groen, zei de vierde,
Blauw, zei de vijfde
Indigo, zei de zesde
Violet, zei de zevende

Verbaasd keken de leerlingen elkaar aan. Ze waren allemaal overtuigd van hun eigen gelijk.
Het scheelde niet veel of ze kregen ruzie.
De oude wijze vrouw stelde voor dat de leerlingen van plaats zouden wisselen.
Telkens zagen ze op een andere plaats een andere kleur verschijnen. Langzaam drong het tot hen door dat iedereen de waarheid had gesproken.

Toen er een tijdje verstreken was vroeg de oude wijze vrouw of de
leerlingen weer allemaal op de plaats wilden gaan staan waar ze het eerst hadden gestaan.
Omdat de zon nu vanuit een andere hoek op de druppel scheen, zag ieder van hen nu ook een andere kleur.

De oude wijze vrouw legde uit:
Hoe jullie de waarheid zien hangt af van de tijd en plaats die jullie in het leven innemen. Jullie zagen telkens een deel van het licht en zagen dat aan voor de hele waarheid.
Laat alle mensen in volle vrijheid hun eigen weg bewandelen , hun eigen plaats innemen en hun eigen deel van het licht waarnemen.

Jullie hebben alle waarheden nodig, want allemaal tezamen vormen ze het hele spectrum van het licht als geheel, de volle waarheid.

Wees daarom niet alleen tolerant, maar wees zelfs blij dat er andere meningen zijn. Zolang jullie zelf nog niet het volle licht kunnen zien, hebben jullie de anderen zelfs nodig om de volle waarheid te leren kennen.